1. Zbuduj koszt bazowy
Zacznij od jednego reprezentatywnego okresu: zmiany, tygodnia lub partii produkcyjnej. Zapisz ilość zużytego materiału, liczbę dobrych opakowań, odrzuty, postoje i czas obsługi.
Koszt bazowy powinien odnosić się do tej samej jednostki, np. jednej paczki albo kilograma gotowego produktu.
- koszt kupionego i rzeczywiście zużytego materiału
- odpady materiałowe i produktowe
- czas operatorów
- przestoje oraz regulacje maszyny
- reklamacje i straty logistyczne
2. Oddziel parametr od skutku
Zmiana grubości, wymiaru lub konstrukcji jest parametrem. Mniejsza liczba zerwań, krótszy czas otwierania albo mniej uszkodzeń to skutek. W projekcie trzeba połączyć te dwie warstwy.
Jeśli jednocześnie zmienia się kilka parametrów, trudniej ustalić przyczynę wyniku. Dlatego próba powinna być zaplanowana tak, aby decyzja była czytelna.
3. Policz wpływ na przepustowość
Nawet kilka sekund w powtarzalnej operacji może mieć znaczenie przy dużym wolumenie. Nie należy jednak mnożyć deklaracji dostawcy. Czas trzeba zmierzyć na rzeczywistym stanowisku, z normalną obsadą i reprezentatywną partią.
Podobnie ocenia się postoje. Liczy się ich częstotliwość, średni czas oraz przyczyna — nie tylko pojedynczy incydent.
4. Porównaj warianty po próbie
Wynik próby zestaw z kosztem bazowym. Jeśli nowy wariant jest droższy w zakupie, ale ogranicza straty lub skraca obsługę, różnicę można przeliczyć. Jeśli nie poprawia ustalonego miernika, projekt wymaga korekty.
Ostateczna decyzja powinna zawierać wynik, warunki próby, ryzyka i zatwierdzoną specyfikację.
Porównuj koszt dobrego, dostarczonego opakowania — nie samą cenę materiału. Najpierw wybierz jednostkę i okres, potem zbierz dane bazowe.